
Norse · Anglo-Saxon Poetry · 178 of 343
The Paris Psalter: Psalm 94
Old English originals (Anglo-Saxon Poetic Records)
Cumað nu togædere, wutun cweman gode, wynnum drihten wealdend herigean, urum hælende hyldo gebeodan. Wutun his ansyne ærest secean, þæt we andettan ure fyrene and we sealmas him singan mid wynne. Forðon is se micla god mihtig drihten and se micla cynincg ofer eall manna godu. Forðon ne wiðdrifeð drihten usser his agen folc æfre æt þearfe; he þas heahbeorgas healdeð swylce. Eac he sæs wealdeð and he sette þone; worhte his folme eac foldan drige. Cumað him fore and cneow bigeað
on ansyne ures drihtnes, and him wepan fore ðe us worhte ær. Forðon he is drihten god, dema usser; wærun we his fæle folc and his fægere sceap, þa he on his edisce ær afedde. Gif ge to dæge drihtnes stefne holde gehyran, næfre ge heortan geþanc deorce forhyrden drihtnes willan. Swa on grimnesse fyrn geara dydan on þam wraðan dæge and on westenne, þær min ðurh facen fæderas eowre þisse cneorisse cunnedan georne, þær hi cunnedan, cuð ongeaton and min sylfes weorc gesawon mid eagum.
Nu ic feowertig folce þyssum wintra rimes wunade neah, aa and symble cwæð and eac swa oncneow, þæt hi on heortan hyge dysegedan. Hi wegas mine wihte ne oncneowan, þæt ic ær on yrre aðe benemde, gif hi on mine reste ricene eodon.